Wersja do druku Napisz komentarz

Andrzej Brzeziecki Polska A, Polska B, Polska SLD Dotychczasowy podział na Polskę A i Polskę B odchodzi do lamusa, bo tę drugą zastępuje obszar będący pod polityczną i ekonomiczną kontrolą SLD-owskich bonzów. Afera starachowicka i zamieszanie wokół huty w Ostrowcu Świętokrzyskim pokazują niebywałą sieć powiązań, nie zawsze legalnych, biznesu i polityki. Osobami tkającymi sieć są zwykle działacze SLD - wszystkich szczebli. Na nieszczęście finansowo-polityczne rozgrywki odbywają się kosztem najuboższych i na terenach objętych wysokim bezrobociem. Partia, która, przynajmniej według programu, powinna bronić ludzi pracy, lekką ręką zezwala na kupczenie ich interesami i rozgrywanie ich ubóstwem: klientom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ostrowcu sugerowano, by w wyborach samorządowych głosowali na Jana Szostaka (obecnego prezydenta miasta), jeśli chcą nadal korzystać z zasiłków, to samo powiedziano pracownikom zagrożonej likwidacją huty. Ponoć ryba psuje się od głowy. SLD-owskie afery na szczytach władzy i wśród lokalnych struktur zdają się sugerować, że ta ryba była zepsuta od pierwszego dnia życia. Robert Kusek Wrogowie czy wyzwoliciele Dowództwo sił koalicyjnych w Iraku ogłosiło w ub. tygodniu radykalną zmianę procedur i strategii działania. Największe modyfikacje dotyczą zasad bezpośrednich kontaktów z Irakijczykami. Jak zapowiedział generał Ricardo S. Sanchez, wojska amerykańskie wycofają się z miast, w których pełną kontrolę sprawować może policja iracka. Podczas aresztowań i rewizji, Amerykanie zobowiązali się przestrzegać nowych reguł: budynki mają być otaczane, następnie mieszkańcy informowani o rewizji, a wkroczenie do środka następować ma w obecności przedstawiciela społeczności irackiej (strategia cordon and knock). Większy nacisk położony ma być także na dialog z lokalnymi liderami plemiennymi i duchowymi przywódcami. Waszyngton w końcu zdał sobie sprawę z potrzeby całkowitej rekonstrukcji stosunków między wojskami koalicji a ludnością cywilną. Pytanie brzmi tylko: czy nie za późno? Kto bowiem wie, czy szanse na zbudowanie pozytywnych relacji z Irakijczykami nie zostały zaprzepaszczone już na początku wojny. Cel, jakim było szybkie schwytanie Saddama Hussajna, zepchnął na dalszy plan problem odpowiedniego poszanowania praw, tradycji i kultury Irakijczyków. Stąd liczne rewizje (zwłaszcza w nocy, połączone z wyłamywaniem drzwi) oraz aresztowania niewinnych cywilów. Brutalna aktywność wojsk koalicyjnych w połączeniu z katastrofalną sytuacją ekonomiczną przyczyniły się do tego, że w kilka miesięcy po zakończeniu walk głównym wrogiem Irakijczyków stali się ich "wyzwoliciele". Jeśli wojskowi poważnie potraktują zapowiedziane zmiany, szanse na uzdrowienie sytuacji w Iraku poważnie wzrosną. Niespodziewanie pojawił się też kolejny czynnik, który może mieć znaczący wpływ na kontakty Irakijczyków z wojskami koalicyjnymi. Czwartkowy atak na ambasadę jordańską w Bagdadzie może, paradoksalnie, wytworzyć atmosferę sprzyjającą zbudowaniu lepszych relacji między obiema stronami. Zamachowcy pokazali bowiem, że w akcjach wymierzonych przeciwko "okupantom" nie mają dłużej zamiaru oszczędzać ludności cywilnej, a amerykański wywiad potwierdził, że jest to dopiero pierwsza z serii akcji terrorystycznych przygotowywanych przez islamskich fundamentalistów z organizacji Ansara-al-Islam. Bezpieczeństwo zwykłych Irakijczyków zależy więc teraz także od ich woli współpracy z Amerykanami w walce z terrorystami.

Krzysztof Burnetko Kto tu rządzi Szefowi kancelarii Premiera Markowi Wagnerowi wystarczyło kilka godzin, by zwolnić członków gabinetu politycznego Leszka Millera, którzy złamali ustawę antykorupcyjną. Minister infrastruktury Marek Pol potrzebował paru dni, by odwołać szefa Poczty Polskiej, który też nie widział niczego nagannego w łączeniu funkcji publicznych z działalnością gospodarczą w firmach prywatnych - ba, twierdzi, że nie był tego świadomy. Owszem, różnicę w tempie reakcji warto docenić. W obu jednak przypadkach ważne jest też co innego: że decyzje zostały wymuszone przez media. Bo opierając się na dotychczasowej praktyce, można przypuszczać, że gdyby nie artykuły ujawniające biznesowe powiązania urzędników państwowych, dalej działaliby oni w najlepsze - na obu polach. Pytanie brzmi: czy procedury sprawdzające funkcjonariuszy publicznych (np. o obowiązku składania oświadczeń majątkowych) nie zadziałały dlatego, że są nieszczelne, czy dlatego, że nikt już nie przywiązuje do nich wagi, bo przenikanie się sfery publicznej z prywatną, partyjną i towarzyską uważa się za naturalne? Co też znamienne: szybko pojawiły się oburzone głosy, że w III RP ostatnio rządzą media, bo ogłaszając sensacje na temat afer, sterują obsadą stanowisk. Może i wpływają (nareszcie!) - tyle że gdyby władza sama potrafiła radzić sobie ze swoimi nieuczciwymi urzędnikami, dziennikarze musieliby szukać tematów gdzie indziej. Jacek Kubiak z Paryża Antykapitalizm po francusku Przywódca francuskiej Konfederacji Chłopskiej - José Bové - zorganizował w miniony weekend w Larzac na południu Francji antyglobalistyczny piknik. Mimo upałów impreza zgromadziła ponad 200 tys. uczestników. Władze lokalne zablokowały dojazd na piknik dalszym chętnym, gdyż organizatorzy zabezpieczyli wodę pitną tylko dla 150 tys. Hasła kontestatorów z "Larzac 2003" to: "Nie genetycznie zmodyfikowanym organizmom!", "Nie liberalnej globalizacji!" i "Nie Światowej Organizacji Handlu (WTO)!". Uczestnicy pikniku mieli ustalić metody walki z globalizacją przed poświeconą liberalizacji rolnictwa i przemysłu konferencją WTO, która ma odbyć się we wrześniu w meksykańskim Cancun. Antyglobaliści, którym coraz wyraźniej przewodzi Bové, przechodząc na coraz bardziej lewackie i antydemokratyczne pozycje, przyciągają nie tylko walczących o przetrwanie tradycyjnych rolników, ale i ekologów, zielonych rożnych proweniencji, wszelkich anarchistów i rewolucjonistów spod sztandarów Mao, Trockiego i Stalina. Usunięto za to z Larzac przedstawicieli Partii Socjalistycznej. Przywódczyni Francuskiej Partii Komunistycznej, Marie-Georges Buffet, bawiąc na pikniku, stwierdziła, że komuniści powinni uczyć się od Bové organizowania rewolucji we wszystkich klasach społecznych, a nie tylko wśród proletariatu. Zapowiedziana przez Bové na początek września konfrontacja z rządem ma szczególny wydźwięk. Właśnie warunkowo opuścił on więzienie po odsiedzeniu ledwie sześciu tygodni z 10-miesięcznej kary za zniszczenie uprawy transgenicznego rzepaku w 1996 r. Francuski Lepper, zamiast wyjazdu do Cancun, gdzie chce kontestować obrady WTO, może trafić do więzienia. Oba scenariusze są mu na rękę; Bové jest równie skuteczny tak w więzieniu, jak na wolności. Czym więcej rewolucjonista doświadcza szykan od władz, tym więcej zbiera punktów u sympatyków. Nie tylko komuniści uczą się od Bové, ale i Bové od komunistów.