13. Niedziela Zwykła

Kobieta, która z całego serca pragnęła uzdrowienia nie podeszła, aby błagać Jezusa o cud. Nie rozmawiała z Nim, tylko po kryjomu dotknęła jego szaty. Przez to dotknięcie została uzdrowiona. Komentarz Jezusa do tego wydarzenia jest znany: "Twoja wiara cię uzdrowiła". A więc w tej kobiecie była moc uzdrowienia. Jak wiemy z Ewangelii, Jezus poznał, że wypłynęła z Niego moc, ale z całej wypowiedzi wynika, że to właśnie kobieta potrafiła uwolnić, wziąć tę moc. Wielu innych też dotykało Jezusa i nic z tego nie wynikało, przecież "wielki tłum szedł za Nim i zewsząd Go ściskali".

Czyli istnieje coś takiego jak moc wiary, która jest obecna w naszym wnętrzu. Ta moc wiary przemienia człowieka, jego duszę albo naturę i umacnia ją. Bóg dał nam wraz z człowieczeństwem ogromne możliwości. To nie jest tak, że wszystkie moce są u Boga, a my musimy tylko składać podania: te moce są w nas, do nas należy ich wydobywanie z ukrycia. O podobnym, tylko negatywnym działaniu mocy w człowieku mówi Ewangelia św. Marka nieco dalej (6,1-6): w Nazarecie Jezus nie mógł czynić cudów z powodu niewiary, jaka Go otaczała.
Warto tutaj przypomnieć, że starożytna teologia, choć od początku wyznawała wiarę w Ducha Bożego, nie spieszyła się ze szczegółowym rozróżnianiem ducha w człowieku, będącego częścią natury ludzkiej, od Ducha Świętego, który działa w nas, wierzących.

A więc jest w nas moc ducha, ale choć jest ona "nasza", to nie jesteśmy jej niepodzielnymi panami. Nie da się pokazać zestawu ćwiczeń i praktyk ascetycznych, który odpowiednio zastosowany doprowadziłby do osiągnięcia zaplanowanej mocy duchowej. Duchowość to pielęgnowanie, nie technologia. Co więcej: historia pokazuje, że wielu ludzi poświęciło całe życie, aby osiągnąć taką moc wiary i niewiele zyskało mimo ogromnych wysiłków, inni natomiast są jakby bez wysiłku przeniknięci takim duchem. Tę dziwną nierówność, która sprawia, że jedni szybko osiągają doskonałość duchową, a inni - na pozór tak samo usilnie starający się o tę doskonałość - niewiele zyskują, zauważyli już pustelnicy egipscy. Mówił abba Pojmen: "Bywa człowiek, który sto lat spędził w celi, a jeszcze się nie nauczył, jak należy w celi przebywać".