|
Dwie części "trylogii ludzi bez losu" noblisty Imre Kertésza po polsku
Kadysz za los utracony
Paweł Dudziak
"Mnie bóg objawił się pod postacią obozu w Auschwitz".
Imre Kertész
Gdyby na okładce "Kadyszu" nie widniało imię i nazwisko Imre Kertésza, gdyby
nie jego dobrze rozpoznawalne zdjęcie, trudno byłoby odgadnąć, że jest to dzieło
autora "Losu utraconego".
Paradoks polega na tym, że chociaż pozornie te dwie "powieści" nie mają ze
sobą wiele wspólnego, chociaż ich styl zwodzi i uwodzi w różnych kierunkach, to
jednak nie są one zdolne do istnienia bez siebie nawzajem, a nawet więcej - nadają
sobie właściwy sens. O ile "Los utracony" broni się jako opowieść zdolna
istnieć bez komentarza (chociaż cóż to za istnienie...), o tyle "Kadysz" nie
jest już książką samodzielną - komentarz sam w sobie trąciłby przecież absurdem.
Bo "Kadysz" jest komentarzem do "Losu utraconego", powieścią
dyskursywną, a nawet - nie waham się powiedzieć: traktatem filozoficznym. Daje odpowiedź
na bardzo dręczące pytanie: dlaczego Kertész jest postacią tak bardzo kontrowersyjną,
z jakiego powodu stał się w świecie literackim kimś w rodzaju enfant terrible
Ocalonych.
Całe ryzyko jego intelektualnego projektu wpisane jest właśnie w "Kadysz" (i
nomen omen "Fiasko", na którego polskie wydanie przyjdzie jeszcze poczekać).
Jako filozoficzny suplement - demaskuje naiwność oglądu świata, jest eksplozją
goryczy i szczerości. Kertész zrzuca maskę, która mu najwyraźniej zaciążyła - w
"Losie utraconym" porażał konsekwentnym odgrywaniem genialnej roli, w
"Kadyszu" wstrząsa nagością twarzy pozbawionej makijażu i językiem suchej
improwizacji. Autor wyszedł z roli, a zrobił to w wielkim stylu i z pełną świadomością:
"Opowiadam tę samą historię - straconego ludzkiego losu, z różnych perspektyw,
za każdym razem innej" - powiedział podczas swojej wizyty w Polsce w marcu 2002
roku.
"Los utracony" to arcydzieło maski, którą nałożył autor, aby opisać Zagładę
oczami dziecka. Trudno pojąć, jak udało mu się (dosłownie!) wcielić w swojego
bohatera, jak mógł na chwilę "zapomnieć", "nie wiedzieć", a właściwie
"ukryć" swoją wiedzę o tym wszystkim, co już przecież wiedział pisząc;
jak to możliwe, że nie zadrżał mu głos na kilka stron, na parę słów przed tym, co
za chwilę miał wypowiedzieć. To niewątpliwa tajemnica tej przepięknej literacko, a
zarazem chłodnej i pisanej jakby bez emocji powieści otwierającej "trylogię ludzi
bez losu".
"Los" nie mógł jednak uwolnić swojego autora od koszmaru, nie był terapią
psychoanalityczną, a raczej skupieniem w sobie całego bólu i cierpienia. Był
narzuconym sobie przez Kertésza nakazem powściągliwości i milczenia, próbą odegrania
przed samym sobą teatru wspomnień. Dopiero "Kadysz" pozwala zrozumieć, jak
ogromne napięcie kryje się w "naiwnym" wspomnieniu "chłopca";
dopiero on jest prawdziwym katharsis, możliwym po wielu latach, kiedy bohater nie jest już
dzieckiem, niezdolnym do analiz i snucia teorii, ale podstarzałym, zgorzkniałym człowiekiem,
któremu tylko analizy i podsumowania pozostały.
"Kadysz" onieśmiela szczerością i odwagą demaskacji - to namiętne, bardzo
emocjonalne obnażenie tego wszystkiego, co w życiu najbardziej bolesne i wstydliwe: klęski
miłości, zdrady i odrzucenia. Są to właściwie historie miłosne narratora; byłyby to
historie miłosne narratora, gdyby nie to, kim był-jest i co przeżył-przeżywa.
Normalnej miłości i zwyczajnego życia tu nie ma - okazuje się bowiem, że już niczego
poza Obozem być nie może, że jedyną opowieścią, która wbrew najlepszym intencjom i
chęciom autora snuje się pod piórem, jest wciąż opowieść małego niegdyś, a teraz
dorosłego Więźnia. O czymkolwiek się mówi, cokolwiek się przeżywa, za każdym razem
jest to albo zdanie dotyczące obozu, albo przeżycie stamtąd zapamiętane: nie sposób
np. opisać internatu szkolnego tak, żeby nie był to opis doskonale pasujący do opisu
obozu.
Niegdyś Kertész wyznał: "Ja bym powiedział, nawiązując do tego, co mówił
Adorno, że po Oświęcimiu można mówić tylko o Oświęcimiu. (...) literatura współczesna
bez wpływu na nią holokaustu nie istnieje". Tragizm i swego rodzaju egzystencjalny
bezsens, jaki daje się wyczytać z tego opresywnego stwierdzenia, znajduje odbicie w
"Kadyszu". Jest to "powieść" tak samo niezdolna do opowiadania
innych historii i opowiadająca o niemożliwości opowiadania innych historii, tak samo
tkwiąca w niemocy i demencji fabularnej, jak bohater, który nie potrafi kochać i w ogóle
robić czegokolwiek poza pracą pisarską i uzasadnianiem swojego utraconego losu.
Mógłby się wydawać żałosnym, odrażającym, odcinającym kombatanckie kupony człowiekiem,
zaprzątniętym tylko sobą i potrafiącym skutecznie ranić innych - jest nim, ale jednak
jest przede wszystkim cudem ocalałym od śmierci dzieckiem, bohaterem "Losu
utraconego". Skoro raz go pokochaliśmy, nie powinniśmy teraz nienawidzić. Chociażby
dlatego, że ma niezwykłą odwagę mówienia rzeczy strasznych i przerażających, w czym
dorównuje jednemu ze swoich mistrzów - Tadeuszowi Borowskiemu. To jest największe
niebezpieczeństwo czytania "Kadyszu" poza "Losem utraconym" - z
nadmierną śmiałością i nieostrożnością można obdarzyć bohatera tanią ckliwością
- albo odwrotnie - niesprawiedliwą pogardą.
Bohater Kertésza (nie sam Kertész, bo trzeba uszanować zastrzeżenie: "moja książka
nie jest autobiografią") nie jest, wbrew pozorom i ocenom części krytyki, uchylającym
się przed życiem, nic nie robiącym człowiekiem: jest filozofem, który w dodatku szuka
odpowiedzi na bardzo konkretne pytania: dlaczego do Tego doszło i gdzie kryje się
uzasadnienie Tego, do czego doszliśmy. Jedna z głównych tez brzmi: to my doszliśmy do
holokaustu, a nie holokaust "nadszedł"; wszystko To osiągnęliśmy własnymi
siłami.
Poza tym złoszczą bohatera wypowiedzi typu: "dla Auschwitz nie ma wytłumaczenia".
"Kadysz", jak też czytany poprzez jego pryzmat "Los utracony", to
sprzeciw wobec takich sądów. Jeśli bowiem czegoś nie można wyjaśnić, to nie można
o tym mówić, a jeśli tak, jeżeli o holokauście nie można mówić, to on nie istniał,
co jest oczywistym absurdem, bo wtedy nie byłoby ani narratora "powieści", ani
tejże "powieści", ani samego Kertésza, który bez swojej opowieści musiałby
zniknąć, gdyż nie dopełniłby swojego losu: "spoglądam na jaśniejące niebo
albo na chmury, w których kopię wiecznym piórem swój grób, pracowicie, jak przymusowy
robotnik, na którego wrzeszczą co dzień, żeby głębiej rył łopatą i mocniejszym, słodszym
głosem wyśpiewywał nuty swojej śmierci".
Oto ars poetica Kertésza, który wszystko to "zapisał w swoim notesie, z którego
teraz, po kilkudziesięciu latach, przepisuje zdania do kolejnego notesu". Takie jest
najwyraźniej przeznaczenie Ocalałych, którzy postanowili długie lata modlić się swoją
literaturą o własną śmierć i którzy nie zawierzyli, jak Tadeusz Borowski, "kawałkowi
powroza" na szyi.
Imre Kertész, "Los utracony", przeł. Krystyna Pisarska, Warszawa 2002,
Wydawnictwo W.A.B., seria Don Kichot i Sancho Pansa.
"Kadysz za nienarodzone dziecko", przeł. Elżbieta Sobolewska, Warszawa 2003,
Wydawnictwo W.A.B., seria Don Kichot i Sancho Pansa.
|
Wersja do druku
Napisz komentarz