„TP”, Nr 24 (2814), 15 czerwca 2003, http://www.tygodnik.com.pl/tp/2814/main01.php

Polacy dotrzymali słowa i zagłosowali zgodnie z przedreferendalnymi zapowiedziami. Głosowali, odsuwając na bok osobiste pretensje do losu, do gospodarki rynkowej, do rządu Leszka Millera. Głosowali, przełamując naturalny lęk przed tym, co nieznane, przed koniecznością podjęcia decyzji. Z pozoru większość z nas wyjechała wygrzewać się na słońcu, weekend był spokojny i ciepły. A przecież coś w wielu z nas drgnęło: coś, co się nazywa odpowiedzialnością. Imponująca była ta wewnętrzna mobilizacja w ostatnich godzinach referendum. Imponujący był wysiłek ludzi starszych, schorowanych, niepełnosprawnych. I było też coś od dawna niespotykanego: jakaś subtelna, wzajemna życzliwość i zatroskanie o to, co wspólne. Zabrakło tylko trochę zwykłej, spontanicznej radości, tego, co się nazywa narodową satysfakcją. Ale tacy jesteśmy, że z trudem okazujemy takie odczucia. I taki jest czas, że trudno się dziwić zniechęceniu do polityki, zwłaszcza w ostatnich miesiącach. Premier Miller, który ma swoją część zasługi we wprowadzaniu Polski do Unii, powinien teraz odejść i zrobić miejsce rządowi, który poradzi sobie z ogromem zadań, jakie nas jeszcze czekają. Bo referendum - to dopiero początek wchodzenia do Unii. Myślmy teraz o tym, co zrobić z tak wielką szansą.