Wersja do druku Napisz komentarz

Narodowa Pielgrzymka do Rzymu A.D.2003 miała bardzo specyficzną wymowę. Odbywała się w momencie, gdy tuż przed unijnym referendum w polskim społeczeństwie niebezpiecznie pogłębiały się podziały i różnice poglądów. I oto się okazało, że jest Ktoś, kto mimo wszystko nas łączy, że jest miejsce, w którym mimo różnicy poglądów możemy być razem. Być razem nie przeciwko czemuś (komuś), ale w dobrej sprawie. Na rzymskie spotkanie, związane z osobą Jana Pawła II (urodziny), kierujące uwagę na postacie polskich i nie tylko polskich świętych, stawili się wierzący i niewierzący, przedstawiciele władzy i opozycji, zwolennicy integracji z Unią Europejską i jej przeciwnicy. Usłyszeliśmy słowa wyczekiwane: że "Polska zawsze stanowiła ważną część Europy i dziś nie może wyłączać się z tej wspólnoty, która wprawdzie na różnych płaszczyznach przeżywa kryzysy, ale która stanowi jedną rodzinę narodów, opartą na wspólnej chrześcijańskiej tradycji".

Że "wejście w struktury Unii Europejskiej, na równych prawach z innymi państwami, jest dla naszego Narodu i bratnich Narodów słowiańskich wyrazem jakiejś dziejowej sprawiedliwości, a z drugiej strony może stanowić ubogacenie Europy". Nie będzie jedności Europy, dopóki nie będzie ona wspólnotą ducha - przypomniał Jan Paweł II w przededniu wstąpienia krajów Bloku Wschodniego do Unii Europejskiej. Zastrzegł, że nie wypowiada tych słów, aby zniechęcać; "przeciwnie, aby wskazać, że te kraje mają do spełnienia ważną misję na Starym Kontynencie". "Europa potrzebuje Polski! - wołał Papież. - Kościół w Europie potrzebuje świadectwa wiary Polaków", ale i "Polska potrzebuje Europy".

Odchodząc od przygotowanego wcześniej tekstu Papież podsumował: "Od Unii Lubelskiej do Unii Europejskiej! To jest wielki skrót, ale bardzo wiele się w tym skrócie mieści wielorakiej treści". Otrzymaliśmy w dniu Jego urodzin wspaniały prezent.