Wersja do druku Napisz komentarz

18 maja Papież kanonizuje biskupa Józefa Sebastiana Pelczara

Przeżył pod Wawelem 22 lata jako profesor UJ, a pozostałe ćwierć wieku nad Sanem, jako biskup. Działając na kilku polach życia publicznego łączył wielką wrażliwość społeczną z niestrudzoną aktywnością.


Zdecydowana przewaga przedstawicieli zakonów i episkopatu wśród blisko pół tysiąca kanonizowanych i trzynastu setek beatyfikowanych w ciągu ostatniego ćwierćwiecza musi budzić pytania: jak się ma powtarzana od czasów Soboru nauka o powszechnym powołaniu do świętości do tego, ilu świeckich, a ilu duchownych zostało wyniesionych na ołtarze? Nikt oczywiście nie twierdzi, że w przeciwieństwie do ziemi niebo zaludniają głównie ci, co nosili sutanny i habity. A jednak to duchowni zdominowali tak mocno kanonizacyjne uroczystości, że utrudnia to przezwyciężenie historycznie uwarunkowanego potocznego przekonania, iż świętość jest dla ćwiczących się w niej "zawodowców", zaś laicy z rzadka osiągają podobną doskonałość. Powszechne wezwanie do świętości jawić się tedy może jako teoretyczna szansa, z której w praktyce są w stanie skorzystać tylko ci, którzy mają po temu specjalne warunki i fachowe przygotowanie. Jak olimpijska kadra.

Czy słuszne zaprzeczanie takiemu rozumowaniu wystarczy, by miliony ojców i matek zachwyciły się tym, że otrzymują jeszcze jeden potrzebny im pilnie wzór do naśladowania w postaci misjonarza czy matki założycielki zakonnego zgromadzenia? Co robić, aby zwalczyć pogląd, że tylko "profesjonaliści świętości", w przeciwieństwie do przyziemnej reszty mogą mocniej pragnąć nieba niż chleba (zwłaszcza gdy rzadziej niż świeccy doświadczają jego braku) i bardziej dbać o duszę niż o ciało? Że nie musi być akurat tak, jak w tej strofie ks. Twardowskiego:

Wszyscy łakną rozmnożenia chleba,
Paralityk cały w Lourdes się kąpie,
nawet biskup chce się dostać do nieba,
tak bez grzechu, wygodnie, porządnie.