Cenię wiedzę, talent i żarliwość pani Doroty Segdy w obronie tego, co kocha w Starym Teatrze. Wzajemna lojalność, mądrość i integralność zespołu pracującego na tej zasłużonej scenie, była przez lata fundamentem dawnych triumfów. Niestety, to nie działalność jakiegokolwiek krytyka, nawet pozbawionego, jak twierdzi autorka listu do redakcji, "elementarnej kultury" i posługującego się bolszewickimi metodami, doprowadziła do kryzysu Starego Teatru. Przyczyny musiały być inne.

W tekście sformułowałem pewną hipotezę, z którą pani Dorota Segda gorąco się nie zgadza. Jej prawo. Ale to czytelnikom pozostawiam ocenę tego, kto z nas dwojga ma rację.

W sprawie potwierdzenia zarzutów "pychy i samozadowolenia", cech, które do niedawna były charakterystyczne dla krakowskiego ensamblu, radzę jednak zobaczyć dwa spektakle ciągle obecne w repertuarze Starego, o których na łamach "Tygodnika" pisałem bardzo źle: są to "Damy i Huzary" oraz "Wielebni". Proszę obiektywnie zrecenzować grę aktorów, zinterpretować ich stosunek do widza i tradycji tej sceny. Obawiam się, że wyjdzie na moje.

Jeśli chodzi o kwestię niewykorzystywania potencjału aktorów Starego poza spektaklami Krystiana Lupy, to sytuacja nie zmieniała się przez parę dobrych lat. Brak wartościowego repertuaru i polityki obsadowej frustrował wielu związanych z tym teatrem artystów. Jedni uciekli na etat do Teatru Narodowego w Warszawie, porzucając krakowską publiczność, inni grali gościnnie w spektaklach Teatru STU, "Bagateli" i Teatru Słowackiego. Dlaczego tak czynili? Czy były to po prostu przyjacielskie przysługi wobec dyrektorów innych teatrów? A może tylko tam mogli dostać zadania aktorskie na miarę ich oczekiwań? Zastanówmy się nad tym, zamiast obrzucać inwektywami.